Pinksteren in coronatijd

Komende zondag is het Pinksteren, het feest van de uitstorting van de Heilige Geest. Net als Pasen zal ook deze grote christelijke feestdag door corona anders zijn dan in andere jaren. We kunnen niet naar de kerk en zijn ook daarbuiten beperkt in onze mogelijkheden. Het wordt mooi weer, dus er zal vanuit de overheid met klem verzocht worden om niet allemaal naar parken, stranden en natuurgebieden te trekken. Hoe ga jij Pinksteren vieren dit weekend? Wat is de relevantie van dit feest in deze crisis?

Leestijd: 2-3 minuten

Meerdere mensen hebben aangegeven dat deze crisistijd ook een kans biedt op bezinning, bijvoorbeeld op de vraag hoe we omgaan met onze aarde, op onze levensstijl van presteren, geld verdienen en haast en op wat werkelijk belangrijk is in het leven. Het is een kans om je weer te beseffen wat het belang is van je buren te kennen, hoe belangrijk bepaalde (vaak ondergewaardeerde) beroepsgroepen zijn, hoe waardevol het is om tijd met je gezin door te brengen. Zo kan de crisis ook een kans zijn voor de kerk: waarom doen we wat we doen en hoe we dat doen? Waarom geloven we wat we geloven? Waarom vieren we wat we vieren?

Lees “Pinksteren in coronatijd” verder

En toch…

Onlangs had ik een korte mailwisseling met een collega die weken uitgeschakeld was door corona. Ik realiseerde me nog maar eens, dat als het zó dichtbij komt en als je lijf je werkelijk in de steek laat, het best wel makkelijk kan klinken wanneer iemand zegt: “God is er bij!”

Leestijd: 3-4 minuten

Op zulke momenten wordt je heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Zoals deze collega schreef: “Ik heb zelf ervaren in deze tijd van ziekte, dat ik me aan de ene kant vastklampte aan God en aan de andere kant ook zo geplaagd werd door angst en onzekerheid.’’ Uit eigen ervaring weet ik dat als het er op aankomt en je lichaam het af laat weten, of de gedachte aan de dood ineens angstaanjagend dichtbij komt, het een heel ander verhaal wordt dan wanneer je op zondag in de kerk ‘glorie, halleluja’ zingt, als alles goed gaat. Je kunt geloven dat je in de hemel komt, maar dat betekent niet dat je dood wilt, of erg wilt lijden.

Lees “En toch…” verder

Zoeken naar God op Google

In deze tijden van Corona denken veel mensen na over essentiële zaken. Mensen zijn bang dat ze – op de één of andere manier – getroffen worden door het virus. In Trouw stond deze week een artikel waarin gesteld wordt, dat 1 op de 3 Nederlanders psychische klachten heeft door Corona (angst, stress, slapeloze nachten).

Leestijd: 4-5 minuten

Ik hoorde afgelopen week dat uit een Deens onderzoek bleek dat het meest gegoogelde woord wereldwijd in de eerste week van de Coronacrisis ´gebed´ was (en op internet kwam ik dit artikel tegen). Deze reflex, van God zoeken na of tijdens ingrijpende gebeurtenissen, is niet nieuw. Ik denk aan de volle Amerikaanse kerken na 9/11 of aan de oproep van koning George VI aan zijn volk om massaal te bidden voor een wonder in Duinkerken.

Lees “Zoeken naar God op Google” verder

Gaan voor goud

In een vorig bericht citeerde ik Rom. 5:3-4, waar staat: ‘’En dat niet alleen, we prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop’’. Niemand zit te wachten op moeilijkheden, maar ze zijn vormend voor ons karakter en ons geloof, zo lijkt deze tekst te zeggen. Paulus zegt zelfs dat je jezelf mag feliciteren als deze dingen je overkomen.

 Leestijd: 4-5 minuten

Ik vind het eerlijk gezegd een irritante uitspraak van Paulus. Een uitspraak die schuurt. Want nee, ik wil geen moeilijkheden en ellende. Het is niet normaal om daar naar te verlangen. Maar ik wil wél een volhardend, betrouwbaar en hoopvol persoon zijn. Kan dat ook niet zonder die moeilijkheden?

Lees “Gaan voor goud” verder

You’ll Never Walk Alone & Psalm 23

Vandaag herdenken wij de slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog en ook hen die in de decennia daarna vielen bij overzeese vredesmissies. Het is 75 jaar geleden dit jaar dat de oorlog beëindigd werd, maar de Coronacrisis zorgt ervoor dat de herdenkingsplechtigheid én de bevrijdingsvieringen in een uitgeklede en sobere setting plaatsvinden.

  Leestijd: 4-5 minuten

In mijn eigen omgeving wordt er ieder jaar op 4 mei een plechtigheid georganiseerd aan de Pleinweg (vlakbij Zuidplein). Hier werden op 12 maart 1945 twintig mannen vermoord door de Duitsers, als represaille voor de aanslagen op twee hooggeplaatste Duitsers. Ook op het Hofplein werden die dag 20 mannen als represaille geëxecuteerd. De herdenking en het monument op de Pleinweg spreken mij altijd extra aan. Niet alleen omdat de Pleinweg bij mij om de hoek is, maar ook omdat mijn vader als tienjarig jongetje daar zelf de lijken zag liggen. De slachtoffers moesten een dag lang op straat blijven liggen, als een afschrikwekkend voorbeeld.

Lees “You’ll Never Walk Alone & Psalm 23” verder

Lijden als zegen

Om ons heen zien wij een lijdende wereld. We zien het lijden van oude mensen in verzorgingstehuizen, die vanwege Covid-19 geen bezoek mogen ontvangen. Drama’s op de IC’s, waar mensen sterven zonder hun geliefden. We zien het lijden van mensen die gebukt gaan onder lock-down: kinderen in problematische gezinnen die veroordeeld zijn tot binnenblijven, ondernemers die failliet gaan, mensen die hun baan verliezen. Het lijden is een vloek over deze wereld.

Leestijd: 2-3 minuten

Dr. Paul Brand (1914-2003) was een vermaard chirurg, die baanbrekend werk verrichtte onder leprapatiënten.  Hij had een verrassende kijk op het lijden. Een beroemd boek van hem (geschreven samen met Philip Yancey) heeft als titel: The Gift of Pain. Dat klinkt belachelijk, als een mooie kreet; verzonnen door iemand achter een bureau, die geen idee van de werkelijkheid heeft. Maar Paul Brand wist wel degelijk wat lijden was. Zijn hele leven investeerde hij in ernstig zieke mensen.

Lees “Lijden als zegen” verder

Geestelijke veerkracht (4): over hen die ons voorgingen en Hij die voorop gaat

Van ervaren hardlopers hoor je dat één van de mooie dingen van de marathon van Rotterdam (die nu misschien in het najaar doorgaat), het publiek is. Langs het hele parcours staan mensen de lopers aan te moedigen. Dit helpt mensen er soms doorheen als ze willen opgeven. Het Bijbelboek Hebreeën gebruikt dit beeld ook. Eerst wordt er een lange lijst namen genoemd van gelovigen die, ondanks tegenspoed, vol hielden tot het einde. En vervolgens zegt de schrijver:

Leestijd: 3 minuten

Er is dus een grote groep van mensen die ons door hun voorbeeld aanmoedigen. Laten we daarom alles uit ons leven wegdoen wat onze omgang met God in de weg staat, en alles waarin we God ongehoorzaam zijn. Het is alsof we een hardloopwedstrijd lopen die voor ons is uitgezet. We moeten geduldig tot aan het einde doen wat God van ons vraagt. Daarbij moeten we alleen op Jezus letten, want Hij is onze Leider. Hij wijst ons de weg en gaat voor ons uit. Hij is ons voorbeeld in het geloof. Hij verdroeg de dood aan het kruis en alle schande, omdat Hij wist hoe blij Hij daarna zou zijn. Nu zit Hij naast God op de troon. Denk dus alleen aan Hem. Hij heeft het verdragen dat de mensen niet naar Hem wilden luisteren en Hem zelfs hebben gedood. Als jullie daaraan denken, zullen jullie niet moe worden en niet opgeven. (Hebr. 12: 1-3)

Wij zijn niet de eerste gelovigen die te maken hebben met tegenspoed. We zijn ook niet de eerste gelovigen die te maken hebben met een gruwelijke epidemie. Eerder schreef ik al over hoe de eerste christenen in het Romeinse rijk omgingen met dodelijke ziekten. Maar ook in de Middeleeuwen had men hier in Europa mee te maken. Van de veertiende tot de achttiende eeuw had iedere stad elk decennium wel te maken met een plaag. Uitbraken van (besmettelijke) ziekten hoorden bij het ritme van het leven. Eén van de ergste ziekten was ‘de zwarte dood’, oftewel de pest. De sterftecijfers hierbij waren 60-90% (in vergelijking: bij COVID-19, is dat “slechts” 1–3 procent).

Lees “Geestelijke veerkracht (4): over hen die ons voorgingen en Hij die voorop gaat” verder

Geestelijke veerkracht (3): de Mandela Challenge

Gisteren zagen we dat Paulus het leven van een christen vergelijkt met dat van een sporter. Een sporter stelt zich een bepaald doel. Wat is dat doel dan voor een gelovige? Paulus geeft een antwoord waar je even van schrikt: volmaaktheid.

 Leestijd: 4 minuten

Ik verbeeld me niet dat ik er al ben, of dat ik al volmaakt ben. Maar ik doe erg mijn best om die volmaaktheid te grijpen. Want dat is het doel waarvoor ík ben gegrepen door Jezus Christus.  Broeders en zusters, ik verbeeld me niet dat ik mijn doel al heb bereikt. Maar ik doe maar één ding: ik vergeet wat voorbij is en strek mij uit naar wat nog komen gaat. Ik span mij tot het uiterste in om mijn doel te bereiken. Dat doel is: het winnen van de hemelse prijs die God mij in Jezus Christus zal geven. Ik zal die prijs krijgen als ik de taak af heb die Hij mij heeft gegeven. Dat zouden we allemaal als doel moeten hebben als we geestelijk volwassen zijn.

Filippenzen 3:12-15

Dat klinkt nogal ontmoedigend, als iets dat weggelegd is voor heiligen. Maar volmaakt zijn wil volgens mij niet zeggen: foutloos of perfect zijn. Dat is niemand. Het oorspronkelijke Griekse woord τέλειος, dat vertaald wordt met volmaakt, draagt (net als de Aramese en Hebreeuwse synoniemen van dit woord) meer de betekenis in zich mee van heel zijn, vol-gemaakt, volgroeid, volwassen, tot je doel gekomen, een mens uit één stuk, integer. Kortom: het betekent leven vanuit wie je bent in Christus, vol van de liefde van God. Geen gespleten identiteit, maar met een onverdeeld hart jezelf zijn. Dat is volmaakt!

Lees “Geestelijke veerkracht (3): de Mandela Challenge” verder

Geestelijke veerkracht (2): spannende vragen

In het tweede bericht van deze week wil ik graag dieper ingaan op hoe we ons geestelijk vuur brandend kunnen houden. Ik wil daarbij, net als gisteren, opnieuw de metafoor van de wedloop aanhalen. De Bijbel gebruikt deze ook verschillende keren.

Leestijd: 4 minuten

Zo vergelijkt Paulus in zijn leven met dat van een atleet (en een bokser):

“Weet u niet dat van de atleten die in het stadion een wedloop houden er maar één de prijs kan winnen? Ren als de atleet die wint. Iedereen die aan een wedstrijd deelneemt beheerst zich in alles; atleten doen het voor een vergankelijke erekrans, wij echter voor een onvergankelijke. Daarom ren ik niet als iemand die geen doel heeft, vecht ik niet als een vuistvechter die in de lucht slaat. Ik hard mezelf en oefen me in zelfbeheersing, want ik wil niet aan anderen de spelregels opleggen om uiteindelijk zelf te worden gediskwalificeerd.” (1 Kor. 9:24-27)

Lees “Geestelijke veerkracht (2): spannende vragen” verder

Geestelijke veerkracht: hoe houd ik het vol? (1)

Twee weken geleden stuurde een collega mij een krantenartikel met de volgende kop: Geestelijke bijstand in de zorg: ‘Niemand kan 24/7 een held zijn’. Daaronder volgde de tekst: Zorgmedewerkers maken heldhaftig overuren, vaak vol adrenaline. Maar ook zij hebben grenzen en kennen heftige emoties. Met gesprekken en adviezen probeert het psychosociaal team van het MUMC+ uitval te voorkomen. “De sprint houden we wel vol, maar de marathon moeten we ook volhouden.”

Leestijd: 2-3 minuten

Vorige week las ik in een ander krantenartikel dat deskundigen vrezen dat de coronacrisis grote gevolgen zal hebben voor de psychische gezondheid van mensen. Onzekerheid, angst, eenzaamheid en depressie slaan toe. Om nog maar te zwijgen over mensen die niet goed rouwen omdat ze (nauwelijks) afscheid hebben kunnen nemen van geliefden.

Lees “Geestelijke veerkracht: hoe houd ik het vol? (1)” verder