Pinksteren is herstelgericht

Nadat Jezus naar de hemel was gegaan, gingen zijn vrienden in lock down. Ze trokken zich terug in een huis, waar ze baden voor en wachtten op de komst van de Heilige Geest. Waarom deden ze dat niet in de tempel? Wellicht speelde angst hierbij een rol; de moord op Jezus lag nog vers in het geheugen.

Leestijd: 2-3 minuten

Toen de Geest met Pinksteren echter gekomen was, waren ze niet meer te houden. Petrus, die uit puur lijfsbehoud zijn Heer driemaal verloochend had, trad nu publiekelijk op en sprak daarbij duidelijke taal, ondanks het risico net als Jezus opgepakt, mishandeld en gedood te worden. In zijn tweede toespraak, nota bene in de tempel, vertelde Petrus (opnieuw) aan de verzamelde menigte, dat Jezus de beloofde Messias was. En vervolgde hij (Hand. 3:21): Jezus moest in de hemel worden opgenomen, tot de tijd aanbreekt waarover God van oudsher bij monde van zijn heilige profeten heeft gesproken en waarin alles zal worden hersteld.

Er klinkt hier een belofte die zó mooi is, dat het zowel geloof als ongeloof oproept. Alles zal worden hersteld. Jezus heeft ons lijfelijk verlaten, maar niet voor altijd. Hij komt terug en dan zal alles hersteld worden! Dus: naar de situatie zoals die was vóór de val van de mens. En tot die tijd ontvangen wij zijn Geest, die ons helpt in onze pogingen dit te geloven en nú al te leven volgens de principes van die komende heerlijkheid.

Gelaagd

Ik vind dit hele plaatje (binnen zitten – geestelijke vernieuwing – uitzien naar herstel) een mooi beeld voor de tijd waarin wij nu leven. Een gelaagd beeld ook. Na een periode van lock down gaan wij nu ook terug naar (een voorzichtig) herstel van het normale leven. Hoe zal dit herstel er uitzien? Hebben wij dingen geleerd tijdens de afgelopen periode van bidden en wachten? Is er de afgelopen periode iets veranderd in ons, zijn we ergens vernieuwd, opnieuw begeisterd? Gaan we hiermee aan de slag in het ‘nieuwe normaal’?

Een andere laag: bij ons werk binnen de afdeling Welzijn & Gezondheid van het Leger des Heils (waar ik werk), zijn wij ook gericht op herstel. Onze methodiek heet zelfs ‘herstelgericht werken’. We sluiten daarmee aan bij het plan van God voor het herstel. We werken mee met Gods werk! Herstel van alles: dat is dus niet alleen iets geestelijks. Het is herstel van relaties. Herstel van huisvesting. Herstel van werk. Herstel van zingeving. Herstel van geluk. Herstel van gezondheid. Herstel van welzijn en welvaart. Het is aards en concreet.

Beschadigd

Herstel veronderstelt gebrokenheid, dingen die kapot zijn. Want dat is de harde realiteit. Wij dromen van herstel en zien er visioenen van, ingegeven door de Geest. Maar tegelijk is daar die dagelijkse, weerbarstige werkelijkheid. Soms (of eigenlijk: heel vaak) zijn de dingen zo gebroken, zo stuk, dat herstel niet mogelijk is. Er heeft iets plaatsgevonden dat onherstelbaar is. Soms moet je dat ook erkennen, helaas. Anders steek je je kop in het zand. Het enige wat je dan kunt doen is naast iemand gaan staan. Dat lijkt weinig, maar zelfs dat biedt een stukje herstel: van waardigheid.

Een diepere laag

Maar er is nog een diepere laag, een mooiere droom, een groter visioen. Dat is die van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, waar het herstel volledig zal zijn. Waar geen tranen meer zijn, geen rouw. Waar alles is zoals het ooit bedoeld was te zijn. Waar zelfs dat onherstelbare hersteld zal worden.

Artiesten en kunstenaars zijn vaak ook dromers. Soms hebben ze iets profetisch. Dan zie je, of hoor je, of ervaar je opeens iets van die werkelijkheid die komen gaat. Als het gaat over verlangen naar liefde, waarheid, goedheid, gerechtigheid, schoonheid en je daardoor geraakt wordt.

Dan zie je het nieuws uit Amerika, waar steden in brand staan als gevolg van diepgeworteld racisme en tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen en dan hoor je ineens een ‘oud’ (1990) liedje van popzanger Lenny Kravitz, waarin hij zingt over een tuin, als een toekomstvisioen:

 In this garden
They’ll be no war
No racial prejudice
You’ll be my brother
Of any color
You’ll just be okay with us
We’ll live each day in peace
In hope that we will one day reach
The rest of the world
When they are ready to be teached
The kingdom will come
Thy will will be done
On Earth as it is in heaven
I build this garden
I build this garden for us
Yeah yeah

De Geest gaat niet lock down

Ja, jongeren zullen visioenen zien en ouderen droomgezichten en de Geest waait waar Hij wil. En tegelijk vervult Hij ons met het verlangen om de handen en voeten van Jezus in deze kapotte, lijdende wereld te zijn. Hij roept ons niet als naïeve idealisten, die zich stuk zullen lopen op de harde realiteit. Nee, Hij overtuigt ons van zonde (Joh. 16:8), dus van besef van onze gebrokenheid en onvermogen en van onze eigen nood aan heling, vergeving en liefde. En Hij roept ons samen, als een lichaam. Eén lichaam, met Christus als hoofd; met één geloof, één hoop, één doop (met de Heilige Geest),  één God en Vader van allen, die boven allen, door allen en in allen is (Ef. 4:3-6). Een heilige, falende, worstelende familie van wounded healers, die de woorden bidden en zingen waar ook Lenny Kravitz zijn liedje mee eindigt:

 The kingdom will come
Thy will will be done
On Earth as it is in heaven

De hemel die op aarde komt: dat is precíes waar Petrus het over had. Laten we in dat geloof en met die hoop uit de lock down komen, strijdend als een leger van heil voor de wereld, tot de tijd aanbreekt waarover God van oudsher bij monde van zijn heilige profeten heeft gesproken en waarin alles zal worden hersteld.