Klagen en danken

In meerdere berichten heb ik het de afgelopen tijd gehad over gebed. In een crisis gaan mensen vaak meer en intenser bidden. Vaak gaat het dan om vragende gebeden, voorbeden. Vandaag wil ik, naar aanleiding van een reactie van een lezer, stil staan bij twee andere vormen van gebed: klagen en danken.

Leestijd: 2-3 minuten

We komen uit een tijd van crisis, maar eigenlijk is dat verkeerd gezegd. De crisis is nog niet voorbij. Er bestaat niet alleen de mogelijkheid op een nieuwe uitbraak van Covid-19, inmiddels heeft zich ook een zware economische depressie aangediend. En op dit moment zijn er nog steeds heel veel zieken en zitten er nog steeds mensen geïsoleerd thuis of in een verzorgingstehuis. Bovendien hebben de Black Lives Matter protesten een diepe ongelijkheid en ontevredenheid in onze samenleving blootgelegd en is het de vraag in hoeverre de polarisatie tussen mensen overbrugd kan worden, of dat deze juist zal toenemen. En dan zijn er nog altijd de vluchtelingencrisis en de klimaatcrisis. Behoorlijk deprimerend, als je het allemaal op je in laat werken.

Lees “Klagen en danken” verder

Revolutie van onderop

Doet het christendom er nog toe voor onze maatschappij,  in tijden van crisis? Maakt het positief verschil? Of heeft het totaal afgedaan? Daar dacht ik over na, nadat ik in de media vorige week Trump een Bijbel (achterstevoren) omhoog zag houden, staande voor een kerk. Om dat fotomoment mogelijk te maken was er even daarvoor een vreedzame demonstratie keihard uiteen geslagen.

 Leestijd: 3-4 minuten

In reactie hierop buitelden verontwaardigde stemmen over elkaar heen, eveneens met de Bijbel in de hand. Voor mij is duidelijk: op dit niveau heeft het christendom afgedaan en is het verworden tot een politiek instrument. Als het gaat om de macht, om de media, om de massa, dan gaat het christendom het verschil niet maken. De enige positieve uitzondering die ik zie, is paus Franciscus.

Lees “Revolutie van onderop” verder

Pinksteren in coronatijd

Komende zondag is het Pinksteren, het feest van de uitstorting van de Heilige Geest. Net als Pasen zal ook deze grote christelijke feestdag door corona anders zijn dan in andere jaren. We kunnen niet naar de kerk en zijn ook daarbuiten beperkt in onze mogelijkheden. Het wordt mooi weer, dus er zal vanuit de overheid met klem verzocht worden om niet allemaal naar parken, stranden en natuurgebieden te trekken. Hoe ga jij Pinksteren vieren dit weekend? Wat is de relevantie van dit feest in deze crisis?

Leestijd: 2-3 minuten

Meerdere mensen hebben aangegeven dat deze crisistijd ook een kans biedt op bezinning, bijvoorbeeld op de vraag hoe we omgaan met onze aarde, op onze levensstijl van presteren, geld verdienen en haast en op wat werkelijk belangrijk is in het leven. Het is een kans om je weer te beseffen wat het belang is van je buren te kennen, hoe belangrijk bepaalde (vaak ondergewaardeerde) beroepsgroepen zijn, hoe waardevol het is om tijd met je gezin door te brengen. Zo kan de crisis ook een kans zijn voor de kerk: waarom doen we wat we doen en hoe we dat doen? Waarom geloven we wat we geloven? Waarom vieren we wat we vieren?

Lees “Pinksteren in coronatijd” verder

Tussen hemelvaart en terugkomst

Vandaag is het Hemelvaartsdag. Van de vier grote christelijke feestdagen is dit denk ik de ´kleinste´.  En misschien wel de meest ondergewaardeerde. Ergens is dat wel te begrijpen. Want ja, wat vieren we nu eigenlijk? Dat Jezus bij ons weg ging, dat is toch eigenlijk ontzettend jammer?

Leestijd: 2 – 3 minuten

Misschien heeft het wel een egoïstisch motiefje. De andere feesten draaien allemaal om ons: Jezus kwam voor ons als een baby naar de wereld. Jezus stierf voor ons aan het kruis en overwon voor ons de dood. En met Pinksteren werd de Heilige Geest op ons uitgestort, om ons te vervullen en kracht te geven. Hemelvaart is het ‘feestje’ waarbij het draait om Jezus Zelf, Jezus die bij ons… weggaat. Zijn discipelen staan dan ook beteuterd te kijken als Hij voor hun ogen verdwijnt (Hand. 1:10).

Lees “Tussen hemelvaart en terugkomst” verder

Wat we doen, doet er toe

Wat we doen, doet er toe. Hoe klein ook. Ook al lijkt het misschien onbetekenend. Vaak zijn het kleine dingen die ons vormen, of waardoor we anderen vormen. Het zijn de kleine dingen van de dag waar doorheen God kan werken. Een glimlach, een vriendelijk woord. Even tijd maken en een luisterend oor bieden. Een klusje dat je voor iemand kunt opknappen. Een kleine traktatie. Een WhatsApp berichtje. Een opmerking inslikken. Een kort gebed voor iemand.

 Leestijd: 3-4 minuten

 Wij zijn, gevormd door onze cultuur, vaak gefocust op snel resultaat, spectaculaire verhalen en grote successen. In het Koninkrijk van God werkt het (zoals zo vaak) juist andersom. De eersten zijn de laatsten. De minsten zijn de meesten. De kinderen zijn het voorbeeld. De armen zijn gelukkig. Door weg te geven, ontvang je. Wie verliest, overwint.

Lees “Wat we doen, doet er toe” verder

Gaan voor goud

In een vorig bericht citeerde ik Rom. 5:3-4, waar staat: ‘’En dat niet alleen, we prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop’’. Niemand zit te wachten op moeilijkheden, maar ze zijn vormend voor ons karakter en ons geloof, zo lijkt deze tekst te zeggen. Paulus zegt zelfs dat je jezelf mag feliciteren als deze dingen je overkomen.

 Leestijd: 4-5 minuten

Ik vind het eerlijk gezegd een irritante uitspraak van Paulus. Een uitspraak die schuurt. Want nee, ik wil geen moeilijkheden en ellende. Het is niet normaal om daar naar te verlangen. Maar ik wil wél een volhardend, betrouwbaar en hoopvol persoon zijn. Kan dat ook niet zonder die moeilijkheden?

Lees “Gaan voor goud” verder

Lijden als zegen

Om ons heen zien wij een lijdende wereld. We zien het lijden van oude mensen in verzorgingstehuizen, die vanwege Covid-19 geen bezoek mogen ontvangen. Drama’s op de IC’s, waar mensen sterven zonder hun geliefden. We zien het lijden van mensen die gebukt gaan onder lock-down: kinderen in problematische gezinnen die veroordeeld zijn tot binnenblijven, ondernemers die failliet gaan, mensen die hun baan verliezen. Het lijden is een vloek over deze wereld.

Leestijd: 2-3 minuten

Dr. Paul Brand (1914-2003) was een vermaard chirurg, die baanbrekend werk verrichtte onder leprapatiënten.  Hij had een verrassende kijk op het lijden. Een beroemd boek van hem (geschreven samen met Philip Yancey) heeft als titel: The Gift of Pain. Dat klinkt belachelijk, als een mooie kreet; verzonnen door iemand achter een bureau, die geen idee van de werkelijkheid heeft. Maar Paul Brand wist wel degelijk wat lijden was. Zijn hele leven investeerde hij in ernstig zieke mensen.

Lees “Lijden als zegen” verder

Geestelijke veerkracht (5): keep your eyes on the prize

Vandaag het laatste deel over Bijbelse beelden ontleend aan de sportwereld. Vaak gaat het in de sport om het winnen van een prijs. Dat hoeft niet eens een hoofdprijs zijn, het kan ook een erkenning voor de geleverde prestatie zijn (denk aan het Elfstedenkruisje).  Aan het eind van zijn leven blikt Paulus terug op zijn race en concludeert hij dat hij die uitgelopen heeft. Hij heeft het geloof behouden.

Leestijd: 3-4 minuten

Afgelopen zaterdag was ik betrokken bij de begrafenis van één van onze deelnemers. Aan de ene kant een heel verdrietige, maar aan de andere kant een indrukwekkende en mooie bijeenkomst. Terugblikkend op een leven worden er dan tijdens zo’n afscheid ook de mooie eigenschappen van de overledene benoemd: lief, attent, zorgzaam, gul. Hoe wil je herinnerd worden?

Lees “Geestelijke veerkracht (5): keep your eyes on the prize” verder

Geestelijke veerkracht (4): over hen die ons voorgingen en Hij die voorop gaat

Van ervaren hardlopers hoor je dat één van de mooie dingen van de marathon van Rotterdam (die nu misschien in het najaar doorgaat), het publiek is. Langs het hele parcours staan mensen de lopers aan te moedigen. Dit helpt mensen er soms doorheen als ze willen opgeven. Het Bijbelboek Hebreeën gebruikt dit beeld ook. Eerst wordt er een lange lijst namen genoemd van gelovigen die, ondanks tegenspoed, vol hielden tot het einde. En vervolgens zegt de schrijver:

Leestijd: 3 minuten

Er is dus een grote groep van mensen die ons door hun voorbeeld aanmoedigen. Laten we daarom alles uit ons leven wegdoen wat onze omgang met God in de weg staat, en alles waarin we God ongehoorzaam zijn. Het is alsof we een hardloopwedstrijd lopen die voor ons is uitgezet. We moeten geduldig tot aan het einde doen wat God van ons vraagt. Daarbij moeten we alleen op Jezus letten, want Hij is onze Leider. Hij wijst ons de weg en gaat voor ons uit. Hij is ons voorbeeld in het geloof. Hij verdroeg de dood aan het kruis en alle schande, omdat Hij wist hoe blij Hij daarna zou zijn. Nu zit Hij naast God op de troon. Denk dus alleen aan Hem. Hij heeft het verdragen dat de mensen niet naar Hem wilden luisteren en Hem zelfs hebben gedood. Als jullie daaraan denken, zullen jullie niet moe worden en niet opgeven. (Hebr. 12: 1-3)

Wij zijn niet de eerste gelovigen die te maken hebben met tegenspoed. We zijn ook niet de eerste gelovigen die te maken hebben met een gruwelijke epidemie. Eerder schreef ik al over hoe de eerste christenen in het Romeinse rijk omgingen met dodelijke ziekten. Maar ook in de Middeleeuwen had men hier in Europa mee te maken. Van de veertiende tot de achttiende eeuw had iedere stad elk decennium wel te maken met een plaag. Uitbraken van (besmettelijke) ziekten hoorden bij het ritme van het leven. Eén van de ergste ziekten was ‘de zwarte dood’, oftewel de pest. De sterftecijfers hierbij waren 60-90% (in vergelijking: bij COVID-19, is dat “slechts” 1–3 procent).

Lees “Geestelijke veerkracht (4): over hen die ons voorgingen en Hij die voorop gaat” verder

Geestelijke veerkracht (3): de Mandela Challenge

Gisteren zagen we dat Paulus het leven van een christen vergelijkt met dat van een sporter. Een sporter stelt zich een bepaald doel. Wat is dat doel dan voor een gelovige? Paulus geeft een antwoord waar je even van schrikt: volmaaktheid.

 Leestijd: 4 minuten

Ik verbeeld me niet dat ik er al ben, of dat ik al volmaakt ben. Maar ik doe erg mijn best om die volmaaktheid te grijpen. Want dat is het doel waarvoor ík ben gegrepen door Jezus Christus.  Broeders en zusters, ik verbeeld me niet dat ik mijn doel al heb bereikt. Maar ik doe maar één ding: ik vergeet wat voorbij is en strek mij uit naar wat nog komen gaat. Ik span mij tot het uiterste in om mijn doel te bereiken. Dat doel is: het winnen van de hemelse prijs die God mij in Jezus Christus zal geven. Ik zal die prijs krijgen als ik de taak af heb die Hij mij heeft gegeven. Dat zouden we allemaal als doel moeten hebben als we geestelijk volwassen zijn.

Filippenzen 3:12-15

Dat klinkt nogal ontmoedigend, als iets dat weggelegd is voor heiligen. Maar volmaakt zijn wil volgens mij niet zeggen: foutloos of perfect zijn. Dat is niemand. Het oorspronkelijke Griekse woord τέλειος, dat vertaald wordt met volmaakt, draagt (net als de Aramese en Hebreeuwse synoniemen van dit woord) meer de betekenis in zich mee van heel zijn, vol-gemaakt, volgroeid, volwassen, tot je doel gekomen, een mens uit één stuk, integer. Kortom: het betekent leven vanuit wie je bent in Christus, vol van de liefde van God. Geen gespleten identiteit, maar met een onverdeeld hart jezelf zijn. Dat is volmaakt!

Lees “Geestelijke veerkracht (3): de Mandela Challenge” verder